Februari 2021 – waar stilte sprak en water leven beloofde
Sommige herinneringen nestelen zich stil in je hart. Februari 2021 was zo’n moment op de Oude Buisse Heide. De zon scheen helder, de lucht was scherp en fris, en de vrieskou legde een dun, breekbaar laagje ijs over de volle vennen. Het landschap leek even de adem in te houden. “In de stilte hoor je wat echt telt.” Precies zo voelde het daar.
De foto’s die hierbij horen zijn inmiddels vijf jaar oud. Ze tonen water dat glanst, ijs dat kraakt, en een winterzon die alles zacht verlicht. Nu, bijna vijf jaar later en nog één maand te gaan, is het beeld haast onvoorstelbaar anders. De vennen in de omgeving staan (bijna) droog. Geen plasje water te bekennen. Waar toen leven lonkte, overheerst nu leegte—een stille herinnering aan hoe kwetsbaar water is.
Tegelijkertijd is er beweging. Natuurmonumenten werkt samen met aannemers aan de uitbreiding van de Adamsven, gelegen op de Oude Buisse Heide tegen de grens van de Buntweg en de Roosendaalsebaan in Achtmaal. Bomen verdwijnen om ruimte te maken voor het ven. In eerste instantie voelde dat wrang—zonde van de natuur, dacht ik. Maar “wie alleen kijkt naar wat verdwijnt, mist wat kan ontstaan.” Het doel is helder: meer natuurlijke waterberging en vernatting van een gebied dat zichtbaar aan het verdrogen is.
Het kale uitzicht vroeg om gewenning. Waar ik tijdens mijn middagwandeling eerst tegen een beschutte bosrand aankeek, opent zich nu een brede, open ruimte. Juist die verandering—het verdwijnen van een deel van het bos én het werken met grote machines—werkt op dit moment verstorend voor dieren. In mijn beleving zijn de reeën mede daarom onze kant op gekomen: hun vertrouwde, beschutte leefomgeving is deels verdwenen. Toch is dit geen eindbeeld. Het idee is juist dat wanneer de Adamsven weer vol loopt, dit op termijn niet alleen reeën aantrekt, maar ook een rijk palet aan andere dieren en planten. “De natuur denkt in jaren, niet in dagen.”
Ook de kruidenrijke akker in onze achtertuin vertelt zo’n verhaal van tijd. Het weiland is onlangs omgeploegd; de akker is nog pril en zeker nog niet rijk aan flora en fauna. Maar het zaad is gezaaid—letterlijk en figuurlijk. Het doel is om hier, stap voor stap, de biodiversiteit te vergroten. De koeien hebben hiervoor helaas definitief moeten wijken. Een pijnlijk afscheid, maar ook een bewuste keuze voor een ander toekomstperspectief.
Wat de Adamsven betreft, blijft de hoop eenvoudig en groot. Dat er over één of twee maanden weer water staat, zoals in februari vijf jaar geleden. Want daar waar water is, is leven. En soms vraagt herstel om geduld en vertrouwen—om te durven kijken voorbij het kale moment, naar wat zich onder de oppervlakte al voorzichtig voorbereidt.
Reactie plaatsen
Reacties